„Zrobiłem kilka kroków i zatrzymałem się w głębi sali. Czekałem minutę, dwie, trzy... Wreszcie przestało mnie to bawić.
— Cześć, Zamfi — powiedziałem spokojnie, przyciszonym głosem. — Znowu się spotykamy. Jesteś sam
Czarna głowa zakołysała się. Potrwało jednak trochę, zanim odpowiedział
— Nie. Reszta siedzi pod stołami. Nie widzisz
Co najbardziej zawsze w ludziach ceniłem, to
poczucie humoru. Powiedziałem mu to. Spytałem ponadto, dlaczego nie siedzi tam razem z nimi. Wymyśliłem na poczekaniu jeszcze kilka równie błyskotliwych żarcików. Mówiłem znudzonym tonem, cicho i powoli. Mówiłem dużo. W końcu przecież będzie miał dość...
— Nie widzisz, że pracuję — przerwał mi wreszcie. Ucieszyłem się.
— Naprawdę — w moim głosie zabrzmiało radosne uznanie. — To może zechcesz mi teraz powiedzieć, gdzie jest reszta
— Także pracują — odburknął po chwili.
— Będziesz pracował, czy wolisz się przejść — rzuciłem odrobinę ostrzejszym tonem. Ale tylko odrobinę Wystarczyło to jednak, żeby uniósł głowę i zmierzył mnie spojrzeniem. Tym razem przyjrzał mi się dłużej.
— No więc
Wzruszył ramionami i wykrzywił usta. Nie w uśmiechu.
— Nigdzie nie pójdę — warknął. — Czego właściwie chcesz
Uśmiechnąłem się. Nie wykrzywiając ust.“(12)