„Słowa te jednak były wypowiedziane takim tonem, jak gdyby chciała powiedzieć „Jeżeli każesz mi odejść — odej» dę..."
O święta przyjaźni i święte więzy, które mogą sprawić, że serce królowej i jej służebnej zostają nierozerwalnie połączone! O święta przyjaźni, zdolna do większego bohaterstwa, niż może się na nią zdobyć miłość lub wygórowana ambicja, te dwie szlachetne słabości, jakie w sobie kryje serce ludzkie! Jednym uderzeniem, królowo, została zburzona umiłowana kapliczka, jaką wzniosłaś w swym sercu. Wystarczyło jedno Jedyne spojrzenie, byś ujrzała to, czego nie dostrzegałaś w ciągu dziesięciu lat. Być może, ii dałoby się wybaczyć i chłód, i wyrachowanie, lecz czym można usprawiedliwić to, że jedna strona jeszcze kocha, a druga porzuca, gdyż kochać
już przestała...
Za ból, którego doznała, królowa odwzajemniła się jedynie lodowatym spojrzeniem, skierowanym na swą przyjaciółkę.
— A więc taka jest twoja rada, księżno Diano — zawołała, przyciskając rękę do wzburzonego serca.
— Niestety, Wasza Królewska Mość — odrzekła księżna — to nie ja decyduję. Muszę postąpić tak, jak tego chce przeznaczenie.
— Dobrze więc, księżno — odpowiedziała królowa, po czym odwracając się do hrabiny, zapytała“(7)