„Młodzieniec uwolnił się od swojej nieubłagalnej nieprzyjaciółki i oto Andrea pozostała sama jedna. Gilbert zapragnął, aby drzwi do jej mieszkania były otwarte i natrętna myśl ta rozjątrzyła go tak bardzo, że zapomniał o całym świecie, oddając się jej z całym szaleństwem obawy i niepewności, ciekawości i pożądania.
W chwilę potem tą samą drogą, którą niedawno odbyła Andrea z Nicole, pobiegł do mieszkania samotnej dziewczyny.
PODWÓJNE ZYCIE
Po odejściu Nicole Andrea otrząsnęła się z odrętwienia i klęknąwszy zaczęła się modlić za Filipa, jedyną istotę, którą kochała prawdziwie, czule i głęboko.
Od czasu wyjazdu brata opanował ją smutek i nieokreślone jakieś uczucie, któremu nie umiała dać nazwy. Było to coś podobnego do przeczucia, obawy przed nieuniknionym nieszczęściem, niepokoju, jakiego przysparza nie zagojona rana.
Andrea nawet nie starała się analizować swoich uczuć. W modlitwie bez słów wpadała jakby w kontemplację, w której wszystkie jej myśli skupiały się wokół brata, poruszając młode serce.
Po modlitwie wzięła z niewielkiej biblioteczki książkę, postawiła na stoliku przy łóżku świecę i położyła się.
Książka, którą wybrała do lektury, był słownik botaniczny, nic więc dziwnego, że wkrótce dziewczynę zmorzył sen. Przez chwilę walczyła z nim, próbowała rozjaśnić zamazujące się w głowie myśli, wreszcie dała za wygraną. Podniosła się, aby zgasić świecę i zobaczyła szklankę z przygotowaną przez Nicole wodą. Wyciągnęła rękę, zamieszała w szklance nie dość rozpuszczony cukier i podniosła ją do ust.“(9)