„C. Samoobrona biologiczna, psychiczna i społeczna
Natura rządzi się prostymi prawami i tak też musimy rozpatrywać zjawisko powstawania nowotworów, jako naturalnych zjawisk przyrody. Rak jest jednym z regulatorów długości życia indywidualnych organizmów, jednym z podstawowych mechanizmów utrzymania gatunku łącznie z eliminowaniem organizmów mniej przystosowanych do istniejących warunków otoczenia. Tę ostatnią fazę jego działania obserwujemy jako chorobę nowotworową z pełnią wynikających stąd konsekwencji. Zapominamy, że sam nowotwór jest pierwszym, istotnym sygnałem dla całego organizmu o konieczności samoobrony już na poziomie czysto biologicznym, nieuświadomionym. Potężne mechanizmy obronne i naprawcze działają w całym organizmie na poziomie subkomórkowym, komórkowym, tkankowym, narządowym i systemowym (immunologicznym, nerwowym, hormonalnym, humoralnym).
Atrybutem życia jest śmierć, bez której nie byłoby ono dla nas tak jednoznacznie zrozumiałe pomimo istniejących — ale wciąż niezadowalających — określeń jego istoty. Właśnie przez przeciwstawienie mu śmierci rozumiemy sens i wartość życia każdej struktury biologicznej, każdego najmniejszego układu biologicznego, który można opisać za pomocą pojęć fenomenologicznych objętości, ciśnienia, temperatury, sił, przepływów, itp. Zagrożenie śmiercią takich układów dowodzi niewydolności lokalnych mechanizmów obronnonaprawczych, pozostaje więc jeszcze ostateczna samoobrona przez samoorganizację w strukturę dysypatywną. Ta zaś, przez dodatkowe rozpraszanie materii i energii staje się automatycznie sygnałem powstałego zagrożenia i mobilizuje dodatkowe, już nie tylko lokalne mechanizmy obronnonaprawcze. W organizmie wielokomórkowym na poziomie struktur subkomórkowych i komórkowych nieprzerwanie dochodzi do uśmiercenia (zniszczenia) i usunięcia takich struktur właśnie dla zachowania życia tkanek i w konsekwencji całego organizmu.“(4)