„Ale Niemcy rozporządzali jeszcze innym, niezmiernie ważnym elementem, który może dać zwycięstwo, u mianowicie silą zmasowanego, potężnego uderzenia. Od północy spod Orła i od południa spod Bielgorodu wprowadzili prawie jednocześnie w ruch około 65 dywizji, czyli przy ówczesnych stanach 435 000 ludzi, 3150 czołgów, prawie 10 000 dział i ponad 2000 samolotów. Cała ta nawała ruszyła do boju w ustalonym porządku i o ustalonej porze. I chociaż natrafiła na przygotowanego dobrze przeciwnika, walki, które wywiązały się na tych wąskich stosunkowo odcinkach, obsadzonych z obu stron przez więcej niż milion żołnierzy, należały do najcięższych i najbardziej zawziętych w dotychczasowej kampanii.
W bitwie pod Kurskiem spełniał się los obu armii walczących ze sobą na śmierć i życie, a jednocześnie znajdowała wyjaśnienie tajemnica ciążąca nad polem bitwy.
Ganze Abteilung marsch, marsch3 — słyszy Winter w słuchawkach i daje znak Hansowi, siedzącemu przy dźwigniach kierowcy.
Zaryczal silnik, maszyna drgnęła i ciężko ruszyła z miejsca. W myśl otrzymanej instrukcji bojowej dowódca TIV oberfeldfebel Rolf Winter wysunął swoją maszynę do przodu, tworząc ostrze klinu, w który ugrupowała się cała kompania. Czołg szedł coraz szybciej, kołysząc się, jak łódź na krótkiej fali, w morzu wysokiej, żółtej pszenicy. W peryskopie dowódcy nie widać jeszcze nic specjalnego, a w szczelinach obserwacyjnych kierowcy jeszcze mniej. Biją w nie grube, włochate kłosy, a w gęstym powietrzu wypełniającym wnętrze stalowego pojazdu czuć mdły zapach rozgrzanej oliwy. Dudnienie rozlegające się wewnątrz żelaznego pudła, rozdzielonego dwoma przepierzeniami na trzy części, staje się rytmiczne, a w ten rumor wdzierają się teraz metaliczne trzaski.“(14)