Rankiem dnia następnego

„Rankiem dnia następnego, 10 września, w sztabie armii zastałem nastroje bardzo minorowe. Szczególnie ponure miny mieli francuscy oficerowie łącznikowi, którzy zjechali z Krzemieńca czy Łucka, aby sprawdzić bezpośrednio sytuację na południu. Jeżeli nadchodzące w nocy wiadomości odpowiadały prawdzie, położenie było rzeczywiście niewesołe. Poprzez Radymno, gdzie przepraw broniły jakieś luźne kompanie z ośrodków szkolnych, bez broni przeciwpancernej, miał się ujawnić ruch zaczepny dywizji pancernej przeciwnika. 10 brygada kawalerii, osłabiona w wyniku bardzo dużych strat bojowych, odeszła jakoby znad Sanu w kierunku na Krakowiec, pozostając w kontakcie z elementami czołowymi 4 dywizji lekkiej. Nieliczne czołgi pojawiły się w rejonie Żurawicy; inna kolumna pancerna meldowana była w ruchu z Kolbuszowej na Leżajsk. Wreszcie, na domiar złego, na lewym skrzydle armii, w grupie pułkownika Kotowicza, na skutek nocnych uderzeń niemieckiej piechoty z czołgami sytuacja stała się zupełnie mętna. Na zachód od Przemyśla resztki naszej 24 DP przeszły przez San, kierując się na Birczę. 11 DP cofała się przez Błażowa, pozostając od zachodu w słabym kontakcie z nie rozpoznanym przeciwnikiem, niepokojona od czoła i z boków przez jakieś zmotoryzowane elementy niemieckie.“(1)