„— Przecie nam tu dobrze, — rzekła również panna dEspard i znów się z nim zgodziła.
Biedna panna Ellingsen, wobec całej tej jedności, była nieco zbyteczną, Bóg wie, może coś zaszło dzisiaj między nią a Bcrtclscncm, w przeciwnym razie nie mógłby on jej chyba tak przeaczać. Wszystkim było widoczne, że unikał przysłuchiwania się jej słowom, zagadywał je i unicestwiał, nie miał ochoty im przeczyć i nie uważał tego za potrzebne. Mniejsza o to, panna Ellingsen na tem nie traciła, pan Fleming przejął rolę zwracania się do niej, szlo to składnie i naturalnie, pan Fleming znał się na swej rzeczy. 0, lecz panna Ellingsen niespokojną była i zgoła nie sobą, kiedy panna dEspard przeszła na język francuski i zaczęła parlować z handlarzem drzewa, a Bóg wie, co ona tam wygadywała, dla panny Ellingsen była to mowa niezrozumiała.
— 0 czem wy tam mówicie — zapytała i uśmiechnęła się obojętnie. — Co to za tajemnice
Pan Fleming uśmiechnął się jej obojętnie w odpowiedzi i odrzekł — Oni się tylko ćwiczą.
Ale djabełby tam zrozumiał, coś musiało zajść też z p. Flemingem i jego damą, był to widać feralny dzień dla oddanych sobie par, w powietrzu unosiła się obraza i obraźliwość. Pan Fleming umiał udawać, jakby nigdy nic, ale nie mógł skryć całkowicie, że interesowało go zachowanie panny dEspard. To biedactwo, ta panna dEspard, o, okaz temperamentu, dziewczyna w guście mężczyzn! Mogła nachylać swą postać ku mówiącemu i przyprowadzić go przy tem o pewne uczucia, mogła ująć kapelusz Bertelsena, który wisiał na krześle, i popatrzeć na niego, niby w zamyśleniu, potem powiesić go napowrót, ale tymczasem uczyniła coś względem Bertelsena, wykazała czułość względem Bertelsena. To był jej powab.“(8)