„— Dlaczego, u diabła, chodzi pan w tych brudnych łachmanach Dlaczego nie sprawi pan sobie przyzwoitego garnituru — spytał z bezwzględną brutalnością.
Vincent miał na sobie stare, przerobione ubranie Thea. Przeróbka nie wypadła najlepiej, nadto nosił je co dzień przy malowaniu akwareli.
— Pańscy stryjowie mają dość pieniędzy, aby ubrać porządnie całą ludność Holandii. Czy nic panu nie dają
— Czemu mieliby to robić Są pańskiego zdania, że artysta powinien głodować.
— O ile nie mają do pana zaufania, wiedzą z pewnością dlaczego. Van Goghowie wywęszą pono malarza na sto kilometrów. Pan jest prawdopodobnie kiepskim malarzem.
— A pan może sobie iść do diabła! Vincent odwrócił się wściekły, lecz Weissenbruch chwycił go za rękę.
— Dobra odpowiedź! — zawołał uśmiechnięty. — To jest właściwe nastawienie. Chciałem tylko wiedzieć, ile pan strawi. Zachowaj twoją odwagę, chłopcze. Jesteś z twardej gliny.
Mauve chętnie naśladował i parodiował kogoś wobec gości. Był synem duchownego, lecz w jego życiu mieściła się wyłącznie jedna religia malarstwo. Podczas gdy Jet częstowała gości kanapkami i ciastkami, Mauve wygłosił kazanie o rybackiej łodzi św. Piotra. Czy Piotr dostał, czy odziedziczył łódź Czy kupił ją na raty Czy może — o straszliwa myśl — ukradł ją Pokój rozbrzmiewał śmiechem, malarze wśród żartów i dowcipów z zadziwiającą szybkością połykali kanapki z serem, ciastka i herbatę.“(5)